Mont Ventoux

Het is zondagochtend 5:30 uur, de wekker loopt af. Het liefste zouden we ons nog een keer omdraaien en lekker verder slapen, maar we moeten er uit. Er gaan vandaag vele records sneuvelen, maar veel belangrijker: vandaag staat de Mont Ventoux op het programma. En dat in combinatie met ruim 160km aan route voor ons. Gaat het ons lukken of moeten we opgeven?

Het hotel van onze overnachting is gelukkig uitgerust op fietsers. Die komen hier veel vaker, dat is wel duidelijk. We kunnen daarom ook om 06:00 uur aanschuiven aan het ontbijt. Het is dan nog donker, maar langzaam maar zeker begint de ochtemd te gloren. Als we net na 06:30 uur wegrijden, is het al licht genoeg om zonder verlichting te kunnen rijden.

Onderweg naar Bedoin, de startplaats van de beklimming van de Mont Ventoux, komt er een hond naar ons toegelopen. Hij heeft niets kwaads in de zin; dat is wel duidelijk. Hij blijft ons echter voor zeker 10km volgen. Wat een conditie! Hoewel als aanmoediging wel leuk, bekruipt ons het gevoel dat deze hond door zijn baasje in de steek is gelaten. Dat blijkt redelijk normaal in Frankrijk. Zeker weten doen we het niet, maar het laat ons niet los. Dat zorgt toch wel voor enige stress. Ik hoop dat we het mis hebben, en dat de hond ons alleen maar een duwtje in de rug heeft willen geven.

DSCF0398_1280

Eenmaal in Bedoin aangekomen, hebben we er al een 200hm op zitten. Maar nu gaat de GROTE beklimming van start. De Mont Ventoux staat als zwaarste col in de lijst van de 100 cols tocht. Eentje om niet te licht over te denken. De eerste kilometers gaan redelijk rustig en bezorgen nog geen al te grote uitdaging. Dan komen we in het bos en gaat het echter los. Er volgen zo’n 6 – 7 km stijging met gemiddeld zo’n 11% hellingspercentage. Dat is geen kattenpis. We slaan hier ons goed doorheen, lekker licht trappend met een hoge cadans. Dat is het voordeel van een mountain bike t.o.v. een racefiets. We gaan misschien niet snel, maar wel soepel. Bij een hoogte van 1.417m komen we bij Chalet Reynard aan, waar we even genieten van een Orangina (waar heb ik die eerder gehoord?) en een crêpe met suiker. Je zit hier net op de overgang van het beboste deel naar de kale berg. Ik voel me met m’n kale kop gelijk thuis 😉

DSCF0408_1280

Daarna staat ons het laatste stuk van de beklimming te wachten. Eerlijk gezegd, vind ik het makkelijker worden. Ook wordt de omgeving relatief mooier, omdat je nu alles om je heen ziet. De vergezichten zijn prachtig, en de uitkijk op de toren (de top!) is inspirerend om vooral door te blijven trappen. We hebben wel enorm gunstige omstandigheden, met een strakke blauwe lucht en weinig wind. Vooral die wind was even spannend, aangezien er gisteren een Mistral waaide, en er windsnelheden gemeten werden op de top van de Mont Ventoux van ruim 140km/h!

Als dat vandaag het geval zou zijn geweest, hadden we deze rit moeten overslaan. Niet echt een ideale situatie, maar veiligheid gaat voor.

Afijn, wij spinnen lekker door naar de top. Hoe dichter we deze naderen, hoe drukker het wordt. Niet alleen met toeristen (waar wij ook deel van uitmaken), maar ook met fotografen. Terwijl je aan komt fietsen schieten ze er op los, om vervolgens een kaartje met internetadres in je tricotzakje te stoppen. In totaal heb ik er maar liefst zes verzameld. De enige waar ik geïnteresseerd in ben is de laatste foto die vlak voor de top genomen is. Hier zijn Ms. H en ik, terwijl wij onze handen samen in de lucht houden, op foto vastgelegd.

D0807-Vsud-sim_1197_1280

Tja, eigenlijk is de verrassing nu al weg. JA, we hebben de top bereikt. En dat in een tijd van 3:41:16. Geen waarde waarbij je een contract als profwielrenner krijgt aangeboden, maar wel eentje die ons verrast. De Colombier hebben we in ong. 3 uur overwonnen, waardoor we hadden gerekend op toch zo’n dikke 4 uur ploeteren voor deze zware col.

Met het bereiken van de top van de Mont Ventoux zijn er gelijk ook weer een aantal records gesneuveld nl. de langste beklimming en de hoogste top (tot nu toe?).

We blijven niet lang op de top rondhangen … veel te touristisch. Daarnaast hebben we nog een aardige afstand af te leggen vandaag. We beginnen met de afdaling en stoppen onderweg bij een chalet om even een lekker hapje te eten, tartiflette (een ovenschotel met aardappels en gesmolten kaas en spekjes). Daarna gaan we verder met dalen en bereiken in minder dan 17 min. het dal. Totale tijd van afdalen 25 min, waarbij ik het record van mijn max. snelheid verleg naar 78.7 km/h. Het laatste deel van de afdaling is prachtig en heeft mooie overzichtelijke vloeiende bochten, waar je met hoge snelheid doorheen kunt meanderen. Genieten met een grote “G”.

De euforie van de overwinning moet nu helaas plaats maken voor de realiteit die ons nog te wachten staat. We hebben nu 56km afgelegd en hebben er nog ruim 100 te gaan! Is dat wel realistisch vragen we ons af? Tja…..niet teveel denken, gewoon doen. We starten onze motoren, schakelen naar de juiste versnelling en geven gas.

DSCF0419_1280

Het is in het dal ondertussen zo’n 34⁰C (in de schaduw) en voelen de zon door de bescherming van de zonnebrandcreme heen branden. Extra zonnebrand hebben we niet bij ons en de winkels zijn op zondag allemaal gesloten. Dit voorspelt niet veel goeds voor de rest van de dag. De hele dag blijven we dan ook lekker in die brandende zon ploeteren. Het gevecht is vooral mentaal. Lichamelijk kunnen we het prima aan. Niet alleen de temperatuur blijft stijgen, maar ook de tegenzin. En we hebben nog zoveel kilometers te gaan.

We moeten onderweg nog enkele côtes bedwingen, maar die leveren weinig problemen op. De laatste beklimming is nog wel even aanpoten. Voor de Col de l’Homme Mort moeten nog eventjes 800hm verzet worden. Deze beklimming bevindt zich gelukkig net als alle andere beklimmingen … in de volle zon … poeh.

IMG_1274_1280

Maar ook hier slaan we ons gezamenlijk doorheen. Dat is wel het fijne als je met z’n tweëen rijdt, dan kun je elkaar mentaal afkraken ondersteunen. Eenmaal de top bereikt, is het 18:30 uur, en is het nog maar 40km naar de plaats van bestemming….het huis van mijn vader. Volgens de GPS daalt de route voornamelijk. Tja, in grote lijnen klopt dat wel, maar hier is niet alles wat het lijkt. De hoogtemeters tikken onverminderd door, de benen beginnen aardig te protesten en de maag is leeg. Aangezien er geen mogelijkheden zijn de maag te vullen met gezond voedsel proppen we er nog maar een reepje en een gel in. Goed voor voldoende energie om de laatste kilometers af te leggen.

Die laatste kilometers gaan niet helemaal vlekkeloos, aangezien we niet de hele route op de GPS hebben staan. We moeten de laatste 12km improviseren en raken de weg kwijt. De zon is al achter de bergtoppen verdwenen en het begint te schemeren. En in de bergen duurt die schemer nooit lang. Uiteindelijk moeten we mijn vader maar bellen die ons verbaal door het doolhof loodst. Ontzettend moe, maar ook enorm voldaan komen we na 162km bij mijn vader aan, en mogen genieten van een heerlijke maaltijd, speciaal voor ons bereid.

Kort samengevat, een dag om nooit te vergeten. En een dag van vele records. Hier nog even een opsomming van alle records die vandaag gesneuveld zijn: hoogste top (1.912m), langste beklimming (1.612hm), hoogste max. snelheid (78.7km/h), grootste afstand (162km), langste gereden tijd op één dag (10:51:39 rijtijd) en last but not least de meeste hoogtemeters (3.815hm).

En natuurlijk de overweldigende statistieken 😉

stat_rit06

hprof_rit06

Experimental stuff:

https://www.relive.cc/view/668814774

2 replies
  1. Robert
    Robert says:

    wat een dag en wat een statistieken! Ik heb ooit ook wel eens een stukje gefietst, heel lang geleden, maar dit, wat jullie gedaan hebben, slaat alles! Fantastisch! Eentje om in te lijsten.. Bravo!

    Reply

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.