Ligstoelen

Le Chamois Bleu, de naam van het hotel. Volgens mij betekent chamois ook zeem, waarmee de naam vrij vertaald neer zou komen op “de blauwe zeem”. Ongeveer de kleur van de zeem van onze fietsbroekjes na twee weken cols verslinden. Waarschijnlijk niet wat het hotel bedoelt, maar dat is niet mijn probleem. Hebben wij problemen vandaag?

In ieder geval niet vergelijkbaar met het hert, waar wij enkel nog een poot van zien liggen op de weg. De rest is verdwenen. Of iemand heeft een fantastische BBQ, of een roofdier heeft weer voldoende voedsel voor de rest van de week. Wij zullen het nooit weten.

Dit is het begin van de klim naar de Col de Vars, een pittig ding. 800hm zijn weg te stampen in ong. 10km. Dat komt neer op gemiddeld 8% stijging! Vele kilometers is het echt stampen voor mij, maar ik kom gelukkig niet in de problemen. Boven aangekomen blijkt dit een enorm populaire col te zijn, niet alleen onder fietsers maar ook wandelaars. Er is ook een berghut waar we ons installeren in een paar ligstoelen, genietend van het uitzicht en een heerlijke kop caffee creme. De zon is hier net sterk genoeg om de kou uit de lucht te halen en onze bezwete lichamen aangenaam te verwarmen. We kunnen hier nog wel enige uurtjes vertoeven, maar die luxe hebben we niet. De tijd werkt niet in ons voordeel.

Vergeleken met vorig jaar zijn de ritten echt een stuk pittiger. De door ons geplande 100km per dag gemiddeld is uitdagend voor de Alpen. Vaak zitten we hier zelfs nog boven, zoals jullie al meerdere malen hebben mogen lezen. We komen hierdoor altijd erg laat in het hotel aan. We zijn tot nu toe slechts twee keer voor 19:00 uur in het hotel aangekomen. Vaker ligt het echter tegen 20:00 uur of nog later. Altijd weer een uitdaging m.b.t. het avondeten. Gelukkig is de gastvrijheid wederom overweldigend en mogen we ons elke avond nog verheugen op een lekker maal.

Vinden we de Col de Vars pittig, bij de Col d’Izoard kunnen we onze tanden er helemaal op stuk bijten. Kilometer na kilometer gaat het stijl omhoog, ook met stijgingspercentages van rond de 8%, net als de Vars. Deze klim is echter wat langer. Ik voel met net Stampertje (uit de Disney film Bambi). Dit gaat met niet in de kouwe kleren zitten en ik begin licht tegen de kramp aan te zitten, vooral met mijn rechter quadriceps. Ik probeer zo soepel mogelijk de pedalen rond te draaien zodat de kramp net niet door kan zetten. Gelukkig werkt de tactiek.

Enkele kilometers voor de top, kom je een bocht om en geloof je je ogen niet. Een landschap zo mooi, zo apart, alsof je op een andere planeet bent. We genieten enkele minuten van het uitzicht maar stappen toch weer snel op de fietsjes, want de tijd dringt. Ook deze col kunnen we nu aan onze lijst van trofeeën toevoegen.

IMG_0675_1280

Een mooie afdaling volgt, maar niet voordat we nog een caffee creme naar achter hebben geslagen. De afdaling eindigt in Briançon, een redelijk grote, maar vooral drukke stad. We hebben enige moeite ons door het verkeer te wurmen, waarbij vooral de kar parten speelt. Zonder kar is het met een fiets makkelijk manouvreren door het verkeer, maar met kar loop ik hier toch enkele keren vast. Er volgt vervolgens een lange saaie weg met veel verkeer. We proberen er ons niet teveel van aan te trekken en stampen de laatste 25km weg. Hierbij gaat het ook nog eens langzaam omhoog, aangezien we al een begin maken met de beklimming van de Col de Lauteret. Maar daarover meer in het volgende verslag.

Volg onze rit door de Alpen, door op de volgende link te klikken: https://www.relive.cc/view/673720434

De statistieken:

stat_rit10

hprof_rit10

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.