De Galibier

Deze morgen komen we een beetje laat op gang. De route van vandaag lijkt op papier redelijk eenvoudig. Slechts 95km naar Lanslebourg via de Col du Lautaret, de fameuze Col du Galibier en tot slot de Col du Télégraphe.

We pikken de beklimming van de Lautaret op waar we gisterenavond geëindigd zijn. Nog zo’n 350 hoogtemeters te gaan tot de top. Het is een makkelijke beklimming en met de bergtoppen die verlicht worden door de ochtendzon is het weer volop genieten van de mooie panorama’s. Het verschijnen van een aantal gletsjers aan de voet van de Galibier maken het schouwspel compleet. We rijden op een hoogte van zo’n 2000 meter, maar het voelt aan alsof we in het dal rijden tussen deze alpenreuzen.

De beklimming van de Galibier sluit naadloos aan op de beklimming van de Lautaret. Het wordt alleen ietwat steiler. De weg slingert zich langs de alpenweiden omhoog.

Het blijkt een populaire route te zijn en er is dan ook volop verkeer op de smalle bergpas zonder vangrail. Het is af en toe oppassen geblazen als je de bocht ingaat…..houdt de tegenligger wel of geen rekening met een andere weggebruiker?

BAN0912_1280

De laatste kilometer is met gemiddeld 10% het lastigste deel van de beklimming. Een aantal loslopende koeien zorgt nog voor een extra moeilijkheidsgraad. Rond 11 uur staan we op de top en kan de afdaling beginnen. Mr. M vindt het een fantastische afdaling maar die mening deelt Ms. H niet. ‘t Is druk en het wegdek is slecht, waardoor ze het gevoel heeft meer naar beneden te stuiteren in plaats van te glijden. Tja…..verschil van mening!

Het tweede deel van de rit gaat na een korte beklimming van de Télégraphe over in een afdaling en een stuk vals plat naar Modane. We zitten slechts 110 km verwijderd van Turijn. Geen idee dat we zo dichtbij Italië en het Aostadal zitten.

DSCF0487_1280

Het is hier een stuk warmer dan op de Galibier en er staat nauwelijks wind. De beklimming van de Côte de Rossanges is dan ook zweten geblazen. Moeilijk is het echter niet!

Rond half 7 komen we aan in Lanslebourg waar we in een apart hotel verblijven. Het doet een beetje denken aan een grote jeugdherberg. We eten op het complex in een giga eetzaal waar wel 40 tafels staan waar je met 16 personen aan kunt zitten. Eten wordt opgediend in enorme schalen waar men direct op aanvalt. Onbewust krijg je bijna het gevoel dat je moet ‘vechten’ om ook iets op je bord te krijgen. Da’s weer eens iets anders dan de gastvrijheid en kleinschaligheid van een gîte.

En ondertussen standaard geworden, kun je onze rit meebeleven in “3D” door op de volgende link te klikken: https://www.relive.cc/view/677297563

De statistieken van de rit:

stat_rit11

hprof_rit11

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.