Col de la Bonette

Rond 8:00 uur vertrekken we uit Roubion des Buisses, een wintersportdorp in Vallée Tinée. We dalen eerst 14km af naar St. Sauveur sûr Tinée. De weg ligt bezaaid met rotsblokken die door de regen en hagel van gisteren naar beneden zijn gevallen. Oppassen geblazen dus! We dalen beheerst af. Omdat het steil naar beneden loopt, en we continue de remmen ingeknepen houden, verkleuren de remschijven blauw.

We vervolgen onze route richting Isola. Langzaam stijgen we naar een hoogte van 850 meter. Mr. M ziet erg op tegen de route van vandaag. Er moet volgens het routeprofiel 60km geklommen worden om de top van de Col de la Bonette te bereiken. De top ligt op een hoogte van 2.715 meter; als dat maar gaat lukken vandaag.

IMG_1284_1280

In Isola slaan we zoals gebruikelijk proviand in om de dag door te komen. Stokbrood, kaas, yoghurt en natuurlijk bananen. Om 11:00 uur rijden we verder richting de Bonette. Het is prachtig weer, de zon schijnt en er staat een heerlijk windje. In de verte doemen de alpenreuzen al op. Wat een fantastisch mooi schouwspel is dat toch! Ms. H heeft zich enorm op deze rit verheugd. In 1986 (in een grijs verleden) heeft zij de Col de la Bonette achterop de motor met Mr. M gereden. Destijds heeft de Col een onuitwisbare indruk op haar gemaakt.

Rond half 1 starten we met de beklimming. Wij zijn dan nog 38km van de top verwijderd. Door de bossen rijden we omhoog en genieten van de snelstromende rivier de Ubaye die parallel aan de weg loopt. Af en toe passeren we watervallen die smeltwater vanuit de bergen afvoeren naar de rivier. Rondom ons doemen steeds meer bergtoppen op. Op een hoogte van ongeveer 1.800 meter passeren we de boomgrens. De bomen maken langzaam plaats voor groene alpenweiden waar je her en der marmotten kunt zien rondrennen.

De zon zorgt er samen met de aanwezige wolken voor dat het aanblik van de bergen steeds veranderd. De werking van licht en schaduw is fantastisch! De kleuren rondom zijn surrealistisch en lijken net een schilderij……een variant op Panorama Mesdag. Door deze mooie uitzichten vergeet je lichaam bijna dat het zich continu moet inspannen. Tot slot maken de alpenweiden vanaf een hoogte van 2.400 meter plaats voor kale grijze rotsen. Op deze hoogte is het een stuk koeler en de laatste 300 meter rijden we dan ook met windjack aan naar de top.

DSCF0465_1280

Wat daarna volgt is een weergaloze afdaling van maar liefst 22km lang. Het asfalt is strak, er is weinig verkeer en ongelofelijk veel heerlijke, overzichtelijke bochten. Heerlijk swingend naar beneden en voortdurend genietend van het schouwspel staan wij om half 7 weer aan de voet van de berg. Een uurtje later komen wij aan bij ons hotel in St. Paul.

Al met al een onvergetelijke beklimming….één om in te lijsten!

Volg de route alsof je er zelf bij bent, door op de volgende link te klikken: https://www.relive.cc/view/681510458

De statistieken:

stat_rit09

hprof_rit09

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.